Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 سرويس خبری جهانی برای فتح  جمعه ۳۱ شهريور ۱۳۹۶ برابر با ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷       

گزارش سرویس خبری جهانی برای فتح

کارگران بنگالی زنده زنده در میان دام مرگبار کارخانه پوشاک سوختند

سرویس خبری جهانی برای فتح-26 نوامبر 2012

روز 24 نوامبر، 121 کارگر تولید پوشاک در میان آتشی که برق آسا در سراسر کارخانه درگرفت جان باخته و حداقل 200 نفر دیگر مجروح شدند. بسیاری از اجساد آنقدر سوختند که قابل شناسائی نبودند. کارخانه ی تولید پوشاک الگوهای تاسرین در آشولیا، یکی از نواحی اطراف داکا پایتخت بنگلادش قرار دارد. هزاران نفر اطراف کارخانه ازدحام کرده و با خشم دیوانه وار به دنبال اجساد عزیزان خود می گشتند. زبینه یاسمین، کارگری از کارخانه مجاور، جسد عروس اش را پیدا کرد. بچه خود را هنوز نیافته بود. فریاد می زد « پسر من کو؟ صاحب کارخانه باید اعدام بشه. اون باعث مرگ و از دست رفتن خیلی ها شده.» (به نقل از آسوشییتد پرس، 24 نوامبر 2012) مشتری های کارخانه تاسرین شرکت های غول آسای خرده فروشی پوشاک آمریکائی، اروپائی و کانادائی هستند.

به نظر می رسد اتصالی در سیم های برق باعث آتش سوزی شده باشد. چه در ساختمان مدرن کارخانه ای مثل الگوهای تاسرین یا با ساختی قدیمی، اتصال در سیم برق دلیل بسیاری از آتش سوزی ها در صنایع دیگر بوده است که در مرکز شهر داکا، یعنی تلنباری از ساختمان و جاده قراردارند. با وجودی که ساختمان این کارخانه 9 طبقه دارد، در تاسرین هیچ راهی برای فرار به بیرون، مثل راه های فرار اضطراری از آتش، وجود ندارد. در طبقه هم کف راه های خروج اضطراری وجود دارد، ولی همه آنها قفل هستند.

اتاق های مملو از کارگران زن از هرگونه راه گریزی منفصل شده اند. انبوهی از الیاف و پارچه ی تلنبار شده در راه رو ها ، سریعاً مشتعل شد و شعله های آتش، برق آسا به طبقات دیگر گسترش یافت. شاهدان ماجرا می گویند بسیاری از کارگران برای فرار از آتش از طبقات فوقانی به بیرون پریدند. دوازده کارگر در اثر صدمات ناشی از سقوط در بیمارستان جان باختند.

بستگان کارگران کارخانه در صحنه جمع شده، ناامیدانه منتظر خبری از عزیزان شان بودند. هزاران نفر از دیگر کارگران و سکنه ی آشولیا کارخانه های دیگر را مجبور به تعطیلی کرده و یک شاهراه اصلی را مسدود نموده، و بیشتر از چهار ساعت مانع حمل و نقل بین داکا و شهر بندری چیتاگونگ شدند.

خواسته ها همانی بود که بعداز آتش سوزی های قبلی در کارخانجات طرح شده بود ـ اینکه مسئولین این آخرین فاجعه مجازات شوند، شرایط کار بهبود یابد و دولت قوانین ایمنی که حاصل مبارزات سابق کارگران است را لازم الاجرا نماید. علیرغم وعده و وعید در مورد مجازات مسئولین این شرایط غیر قابل تحمل، دولت صرفاً و منحصراً از نیروی پلیس علیه کارگران استفاده کرد. به عنوان شاهد ی در مورد این ادعا، دو روز بعداز این آتش سوزی غمناک، آتش سوزی دیگری در یک کارخانه دیگر روی داد. این بار تلفات جانی روی نداد، ولی این حادثه مانند پاشیدن نمک بر زخم هماکنون عمیق مردم بود.

دلوار حسین صاحب الگوهای تاسرین ـ و کلاً هفت کارخانه ـ اتهامات ایمن نبودن ساختمان برای کار درون آن را رد کرد. ولی بنا بر نظر کارزار البسه تمیز (cleanclothes.org) بیشتراز 80 در صد کل آتش سوزی های حادث در کارخانجات بنگلادش درنتیجه نقص در سیم کشی الکتریکی روی داده اند. طبق گزارش آنها در مورد آتش سوزی اخیر، تمرینات لازم برای آتش سوزی انجام نشده بود،راه های خروجی مسدود بودند، کارگاه سرپرستی مناسب نداشت و شرکت فقط اجازه داشت در طبقه هم کف کار کند.

تاسرین جزئی از گروه بزرگتر طوبا است، که برای خرده فروشی های گلوبالی چون Carrfour, Walmart, H&M,Tesco,IKEA,C&A,Gap,Saintburys پوشاک تولید می کند. بنگلادش هم اکنون بزرگترین تولید کننده تی شرت در جهان است و کماکان صنعت تولید پوشاک آن در حال گسترش است.

آتش سوزی تاسرین بدترین فاجعه تا به امروز رویداده ی در کارخانجات نامیده شد، اما در واقع این نوع فجایع رویدادی عادی هستند. 600 کارگر از سال 2006 تا کنون بدون محاسبه این آخری در آتش کشته شده اند. در ماه دسامبر 2012 تعداد 29 کارگر در آتش سوزی کارخانه ،That’s It Sportwear که تامین کننده ای برای Gap است جان باختند. بسیاری از آنها در اثر سقوط از طبقات فوقانی ساختمان مردند زیرا درهای قفل شده عبور به راه پله مانع گریز آنها بود. در ماه جوئن 2012 تعداد 116 کارگر در کارخانه ای که انبار مملو از مواد شیمیائی اش منفجر شده و شعله های آتش آن سر به آسمان کشید در میان آتش جان باختند. پنجره های مسدود با شبکه ی میله ای، مردم را مجبور می کرد از تنها راه ممکن به خارج، درب جلوی ساختمان که طعمه ی آتش بود، عبور کنند. در اوائل سال 2012 بیشتر از 300 کارخانه نزدیک پایتخت وقتی کارگران خواهان ساعت کار کمتر در هفته، مزد بیشتر و شرایط کاری بهتر بودند، حدود یک هفته بسته شدند.

در ماه مه امسال، کارگران تولید پوشاک به علت ناپدید شدن آمینوئل اسلام رهبر سندیکائی شدیداً محترم خود، چرخه ی 200 کارخانه را متوقف کردند. جسد او بعدها با زانوانی خرد شده، مچ های شکسته و سوراخی حفر شده در زانویش پیدا شد. درحالیکه همواره مورد آزار قرار داشت، اکنون بوسیله عوامل شناخته شده ی اطلاعاتی کتک خورده بود، عواملی که به او اخطار داده بودند فعالیت او در مورد شرایط کاری کارگران مداخله در منافع اقتصادی بنگلادش است. روزی که ناپدید شد سعی داشت جدلی بین صاحبان کارخانه و کارگرانی را که برایTommy Hilfiger, + Ralph Lauren پیراهن تیکه دوزی می کنند، حل و فصل کند. گروه های حقوق بشر، سازمان های مجری قانون را متهم به انجام این قتل کردند. روش عامدانه وحشت آور مرگ او صرفاً به معنای تلاش برای ترساندن معترضین است.

در حالیکه اگر درست باشد، فقط چند تائی مغازه ی محصولات آخرین مدل در داکا وجود دارد، می توان گفت بنگلادش بعداز چین مرکز بخش تولیدی البسه مد روز برای آمریکا و اروپا شده است. دو میلیون کارگر، عمدتاً زن، در 4500 کارخانه تولید پوشاک مشغول به کار هستند.

داکا بالاترین تمرکز جمعیتی را در میان تمام شهرهای دنیا دارد. نیکلاس هاک در گزارشی از داکا به خبرگزاری الجزیره (3اکتبر 2012) می گوید هر سه دقیقه یک خانواده روستائی به پایتخت نقل مکان کرده داکا را به سریع ترین شهر در حال رشد دنیا تبدیل کرده است. مردم از مناطق روستائی بدنبال یافتن کار و زندگی بهتر در مقابل مشکلات روزافزون نواحی به داکا می آیند. حلبی آبادهای اطراف داکا متورم شده، تازه واردین دنبال کار در صنایع پوشاک هستند.

در میان پائین ترین اجرت های جهان، کارگران تولید پوشاک داکا بعضاً کمتر از یک دلار در روز درآمد دارند که به سختی می توانند خانواده خود را زنده نگاه دارند. حداقل حقوق پایه دولتی 37 دلار در ماه است. اعتراض علیه مزد پائین و شرایط نامساعد کار پدیده ای مزمن در صنایع است.

اما دولت به اجرا نکردن قانون مشهور است، بعداز اعتصابات فشرده کارخانه ها قول رفرم میدهد ولی همیشه طرف صاحبکاران را می گیرد. بخش پوشاک 40 در صد نیروی کار صنعتی را به کار می گیرد و تکیه گاه اصلی اقتصاد است. دولت در تلاش برای تسکین خریداران ـ برخی از بالاترین مارک های دنیا ـ که نگران تاخیر در ارسال کالا هستند، اغلب برای فرونشاندن ناآرامی فشاری سبعانه بر کارگران وارد می کند. پلیس شهرتی بسزا در وحشیگری به خاطر خدمت به منافع صاحبان قدرت دارد.

مارک های بزرگ به بنگلادش می روند زیرا در رقابتی فشرده با یکدیگر برای تولید با کمترین هزینه ممکن هستند تا سهم بازار را بدست آورده و بالاترین سود ممکن را درو کنند. اینان احتمالاً دلیل می آورند، و بدرستی، که با مفروض دانستن کارکردهای سیستم سرمایه داری، اهمیت ندارد انسان چقدر بیارزد، نداشتن «منبع خارجی» در بنگلادش برایشان غیر قابل تحمل است. کمپانی ها کمپانی های دیگری را که قادر نیستند هزینه های خود را پائین بیآورند له می کنند، و هر شرکتی که نرخ سود قابل قبولی نداشته باشد شاهد رفتن سرمایه به جائی دیگر خواهد بود. اوضاع بنگلادش برای Carrfour, Walmart و باقی آنها وضعیتی ایده آل است دقیقاً به خاطر میلیون ها نفر از مردم آن که در حد بخور و نمیر زندگی کرده، ناامیدانه در تلاش تغذیه خانواده شان بوده، ناامیدانه به دنبال یافتن کار هستند.

بعلاوه، بخشی از سود حاصل از فوق استثمار کارگران تولید پوشاک در بنگلادش در کاسه ی مردم عادی ساکن غرب چکانیده می شود تا امکان آن را داشته باشند به قیمتی معقول لباس بخرند. و این فوق استثمار راه به شکوفائی گروه کوچکی از سرمایه داران بنگالی می دهد تا همراه با دیگر طبقات استثمارگر برای اداره ی کشور در خدمت به منافع حامیان جهانی شان از دولت خود استفاده کنند.

این کاملاً متناسب قد و قواره سرمایه داری گلوبالیزه شده است، سیستمی که فقط می تواند از طریق جستجوی بی وقفه ی سود اداره شود. و تا زمانی که این سیستم اقتصادی سرنگون نشود، همواره آتش سوزی در کارخانجات و همه نوع فاجعه های قابل اجتناب، وجود خواهند داشت.

 

      
بازگشت
htm  pdf
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در