Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 سرويس خبری جهانی برای فتح  جمعه ۳۱ شهريور ۱۳۹۶ برابر با ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷       
زنان و «نقشههای شیطانی علیه ملت تُرک»

زنان و «نقشه​های شیطانی علیه ملت تُرک»

سرویس خبری جهانی برای فتح. 18 ژوئن 2012- 29 خرداد 1391

 

طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه طی یک رشته سخنرانی اعلام کرد که «سقط جنین» و «عمل سزارین» توطئه​های شیطانی علیه ملت ترک هستند و وعده داد که حزب توسعه و عدالت (آکپ) غیرقانونی کردن این «توطئه​ها» را تدارک می بیند. (منبع خبری: روزنامه حریت. 21 مه 2012- 11 خرداد 1391)

 

در واکنش به این حمله​ی وقیحانه​ی نخست وزیر به حقوق زنان، هزاران زنِ معلم و دانشجو، فعال سیاسی، کارمند، دکتر و پرستار، وکیل و مهندس و ... در خیابان​های استانبول دست به تظاهرات اعتراضی زدند و در طول راه با تشویق مردم روبرو شدند. آنان شعار می دادند: «آکپ دستت را از روی بدن من بردار»، «حق سقط جنین را به گفتگو نمی​گذاریم»، «دولت حق ندارد برای اهداف سیاسی اش از بدن زن استفاده کند» و ...

اردوغان در سخنانش «سقط جنین» را به قتل​عام مردم روستای اولوندَر تشبیه کرد. اولوندر روستائی در کردستان در ناحیه جنوب غربی ترکیه است. در آذر ماه سال 1390 ارتش ترکیه طی عملیاتی بیرحمانه شمار زیادی از مردم این روستا را به قتل رساند. مقایسه​ به ظاهر عجیب و غریب اما در واقع موذیانه است و هدفش متحد کردن جریان​های ارتجاعیِ گوناگون در جامعه​ی ترکیه است: از شوونیسم ملیِ ترک (علیه کردها، ارمنی​ها و دیگر ملیت​های اقلیت ترکیه که به نظر اردوغان تلویحا در اتحاد با دشمنان «ترکیت» ترکیه هستند) تا مردسالاری که به دلیل نابودیِ سنتها احساس خطر می کند و ارزش​های اسلامی که آکپ نماینده​ی آن است و برای دفاع از پدرسالاری و ارزش​های کهنه می​خواهد تقویتشان کند.

 

سقط جنین در ترکیه از سال 1362 (1983) تا ده هفتگیِ جنین، قانونی است. وزیر بهداشت اعلام کرد که این حد به 4 هفته تقلیل خواهد یافت که در عمل یعنی غیرقانونی کردن آن زیرا آگاهی نسبت به حاملگی در این فاصله کوتاه تقریبا برای هر زنی ناممکن است. قبل از قانونی شدن سقط جنین 90% مرگ و میر زنانِ حامله ناشی از سقط جنین غیربهداشتی و خطرناک بوده است. با وجود قانونی شدن سقط جنین در سال 1362، هنوز یک چهارم زنان با وسائل غیربهداشتی و خطرناک دست به این کار می زنند زیرا برای سقط جنین رضایت رسمی شوهر لازم است. طبق قانون جاری، سقط جنین در مورد قربانیان تجاوز تا 20 هفتگی قانونی است. اما آقای وزیر بهداشت اعلام کرد که از این پس قربانیان تجاوز باید فرزندان خود را به دنیا بیاورند. (منبع خبری: روزنامه حریت، 31 مه 2012- 11 خرداد 1391)

 

سقط جنین و نقش زنان

اردوغان قانونی بودن «سقط جنین» را در تقابل با نقش زن در جامعه ترکیه دانسته و اعلام کرد قصد دارد که نقش سنتی زن را تقویت کند. شهردار آنکارای بزرگ در تلویزیون ظاهر شد و در توهین به زنان گفت: زنان به جای سقط جنین بهتر است خودکشی کنند چون ارزش حیاتشان کمتر از جنین است. امام اعظم ترکیه، محمت گورمِز، گفت زنان حقی بر بدن خود ندارند زیرا زن صرفا لوله​ای است که خدا برای تولید بچه به وجود آورده است. (روزنامه حریت، 4 ژوئن 2012- 14 خرداد 1391)

اردوغان سزارین را «غیرطبیعی» خواند و گفت سزارین باعث می​شود زن نتواند بیش از دو بچه تولید کند در حالی​که طبق نظر وی هر خانواده تُرک باید حداقل سه بچه داشته باشد و هر زنی که وظیفه​ی تولید مثل را انجام ندهد همدست دشمنان ملت تُرک است.

 

اقدامِ نخست وزیر ترکیه در ادامه​ی تحمیل ارزش​های اسلامی به مثابه یک برنامه سیاسی برای کنترل جامعه است که ستم بر زن در مرکز آن قرار دارد. طرح های ایدئولوژیک مشابه در کشورهای امپریالیستی چون ایالات متحده آمریکا (محدود و منع قانونی سقط جنین) نیز برای برده کردن زنان، محدود کردن نقش اجتماعیِ آنان و راندنشان به چنگال نقش سنتی زن (تولید مثل و خدمت به مرد) است.

 

اسلام معتدل در ترکیه و زنان

در سالهای اخیر «مدل ترکیه» به مثابه نمونه و الگوئی برای ایجاد دولتهای اسلامی معتدل در کشورهائی که اکثریت جمعیتشان مسلمان هستند تبلیغ شده است. مثلا قرار است چنین دولتی (اسلام معتدل) هم خصلتی اسلامی داشته باشد و هم اینکه ارزش های اسلامی را به مردم تحمیل نکند. اما دولت ترکیه به طور فزاینده علائم دیگری از خود نشان میدهد. ارزشهای اسلامی آکپ به طرق مختلف به مردم تحمیل میشود. برای مثال دادگاهی در ترکیه «فاضل سای» نوازندهی جاز پیانو را که شهرتی بینالمللی دارد متهم به «توهین به مقدسات اسلام» کرد. فاضل سای آشکارا اعلام میکند که بیخداست و بنا به ادعای مقامات دولتی همزمان با محاکمهی عده ای از هنرمندان و نویسندگان و روشنفکران ترکیه در پیامهای توییتری خود به هویت دینی و ملی ترکیه اهانت کرده است. اورهان پاموک، رماننویس و برنده جایزه ادبی نوبل محکوم به پرداخت 3700 دلار شد زیرا در مصاحبه با یک روزنامه سوئیسی گفته بود در ترکیه «30 هزار کُرد و یک میلیون ارمنی» کشته شدهاند. (به نقل از نیویورک تایمز، اول ژوئن. 12 خرداد 1391)

 

 

 

این نوع آزار دولتی در ترکیه چیز جدیدی نیست. شوونیسمِ ملیِ تُرک وجه مشخصهی دولت ترکیهی مدرن از زمان تاسیسِ آن تحت رهبری آتاتورک در سال 1923 بوده است. اما اسلامی کردن جامعه و رواج ارزشهای اسلامی که منع قانونیِ سقط جنین نمونهای از آن است، در عین حال بخشی از تلاشهای آکپ در به چالش کشیدن ارتش ترکیه است. زیرا ارتش ترکیه همواره خود را با سکولاریسم (جدائی دین از دولت) تعریف کرده است. گفتنی است که سقط جنین در حکومت نظامیان قانونی شد. هرچند «جمهوری ترکیه» هرگز دست از تقویت و حمایت دین برنداشت اما طبقات حاکمهی نظامی و سنتیِ ترکیه همواره این سکولاریسمِ نیم بند و صوری را برای مشروعیت بخشیدن به حاکمیتشان استفاده میکردند.

نگاهی کوتاه به تغییراتی که در وضعیت زنان در دهه گذشته از زمان به قدرت رسیدن حزب آکپ رخ داده است نشان میدهد که با تقویت و گسترش ارزشهای اسلامی، حقوق زنان به طور فزایندهای محدود شده و خشونت علیه زنان افزایش یافته است.

«در فوریه 2011 (بهمن 1389) وزیر عدالت ترکیه با آماری که به مجلس داد کشور را تکان داد. او گفت در تمام سال 2002 (1381) 66 زن در کشور به قتل رسیده است، حال آنکه در هفت ماه اول سال 2009 (1388) این رقم به 953 فقره رسیده است.» (به نقل از نیویورک تایمز، 29 آوریل 2012- 10 اردیبهشت 1391). یعنی حدود 1400% افزایش در طول دهسالی که آکپ در قدرت بوده است.

خشونت علیه زنان محدود به قتلهای «ناموسی» نیست. آزار جنسی و تجاوز نیز اوج گرفته است. همان مقاله اطلاع میدهد که: «سال گذشته 207253 مورد حمله ی فیزیکی به زنان اتفاق افتاده در حالی که یک سال پیش از آن  این رقم 189377 مورد بوده است.»

گزارشهائی وجود دارد مبنی بر اینکه نهادهای دولتی و مشخصا پلیس، آشکارا زنانی را که به دلیل خشونت شوهرانشان برای گرفتن کمک و حمایت به آنها مراجعه میکنند، نادیده میگیرند و حتا به شوهران توصیه میکنند که پای زنی را که از خانه شوهر بیرون میرود خُرد کنند و به زنان توصیه میکنند که به آغوش شوهران شان باز گردند. به گفتهی یکی از این زنان، «دولت، دشمن درجه یک زنان است». (به نقل از نیویورک تایمز. همانجا)

این است اسلام معتدلی که غرب به عنوان الگوئی برای کشورهای خاورمیانه تبلیغ میکند. آن را «الگو» میخواند زیرا به درد کسب مشروعیت برای رژیمهای مرتجع این منطقه و ساختن پایگاه مردمی برای آنان میخورد تا با تکیه بر این مشروعیت و پایگاه بتوانند نظام ستم و استثمار را راحت تر پیش ببرند. این الگو در خدمت به نظام جهانیِ امپریالیستی، نظام اقتصادیِ گلوبال و نظم سیاسیِ حاکم بر جهان هم از روابط عقب مانده  سنتی استفاده میکند و هم از روابط سرمایه داری. زنان قربانیان درجه اول این «الگو» هستند. اما فشار بر زنان مقاومت نیز به وجود آورده است که جنبش اعتراضیِ زنان بخش مهمی از آن است.

 

ترجمه و انتشار از سایت حزب کمونیست ایران (م.ل.م)-

22 خرداد 1391

 

      
بازگشت
htm  pdf
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در