Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 اطلاعیه ها   جمعه ۸ ارديبهشت ۱۳۹۶ برابر با ۲۸ آوريل ۲۰۱۷                    
 
حکومت اردوغان ـ داوود اوغلو برای خروج از بحران در تدارک حکومت اسلامگرای تک حزبی است!

حکومت اردوغان ـ داوود اوغلو برای خروج از بحران در تدارک حکومت اسلامگرای تک حزبی است!

 

پس از شکست انتخاباتی ماه ژوئن حزب عدالت و توسعه به رهبری طیب رجب اردوغان، حزب آکپ دور نوینی از تاخت و تاز علیه رقبای انتخاباتیش و مشخصا حزب دموکراتیک خلق (ه د پ) را آغاز کرده است. جرقه این تهاجم را بهانه کشتن دو پلیس ترک از سوی پ ک ک زد که به انتقام کشتار جوانان سوسیالیست در شهر سوروچ صورت گرفته بود. از آن زمان تا کنون پروسه صلح و مذاکره بین پ ک ک و دولت ترکیه متوقف و جنگ از سر گرفته شده است. تا به حال ده ها نفر از نیروهای گریلا و مردم عادی توسط نیروهای ارتش فاشیستی ترکیه کشته شده اند. ارتش ترکیه به بهانه حمله و نابودی نیروهای پ ک ک وارد خاک عراق شده و نیروی هوایی اش روزانه چندین بار مواضع پ ک ک را وحشیانه موشک باران می کند. تمام این جنایات پس از این صورت می گیرد که ترکیه قرار شده به ائتلاف غرب در جنگ با داعش بپیوندد. به گفتۀ سرلشکر آکار، رئیس ستاد ارتش ترکیه در کنفرانس نظامی ناتو در شهر استانبول: حالا وقت آن رسیده که ناتو نیز همزمان از هم پیمانانش دفاع کند. و ما شاهد چشم پوشی رضایت مندانۀ امپریالیسم آمریکا و دیگر دولت های غربی در قبال جنایات ارتش ترکیه در کردستان هستیم. حملات هوایی ارتش ترکیه به مواضع پ ک ک ده برابر حملات محدودی است که با اکراه علیه داعش انجام می دهد.

در بیانیۀ حزب دموکراتیک خلق می خوانیم که: دولت ترکیه و حکومت موقت حزب عدالت و توسعه دست به انواع اقدامات سرکوبگرانه زده است که این شامل منع ورود و خروج از شهرهای کردی که صحنۀ عملیات ارتش هستند، قطع کلیۀ وسائل ارتباطاتی از جمله خطوط تلفن و اینترنت، اخلال در کار مطبوعات و گروه های ناظر با هدف جلوگیری از انعکاس واقعیت ها نزد افکار عمومی داخلی و خارجی می شود. در استان چیزره که در طول هفته گذشته مقررات منع رفت و آمد در آن برقرار شد ٢١ غیرنظامی جان باخته اند. روزهای متوالی است که این استان در محاصره است؛ مواد غذایی و آب نایاب شده؛ مردم نه دیگر به خدمات درمانی دسترسی دارند، نه مراقبت از مجروحان و نه امکانات برای عزیزانشان که توسط نیروهای امنیتی به قتل رسیده اند. بعضی از افراد انتخاب شده برای نمایندگی در مجلس و نیز نهادهای مدنی - اجتماعی نگرانی جدی خود را نسبت به احتمال کشتار غیرنظامیان ابراز کرده اند.
در عکس العمل به این جنایات و در همبستگی با چیزره، مردم سایر شهرهای کرد نشین تظاهرات کردند که در نتیجۀ این مبارزه، دولت ترکیه مجبور به عقب نشینی شد. وزارت کشور بیانیۀ مضحکی صادر کرد مبنی بر این که ما از مردم شهرستان چیزره سپاسگزاریم که در جنگ علیه تروریسم ما را یاری دادند! هنوز چند ساعت از پیام تشکر نگذشته بود که حکومت نظامی مجددا در چیزره برقرار شد. هواداران اردوغان تحت حمایت پلیس، دفتر مرکزی ه د پ در آنکارا را به آتش کشیدند و همزمان به 125 دفتر این حزب در شهرهای ترکیه حمله کردند. در شهرهای جنوبی ترکیه محل کسب و کار کردها را آتش زدند. اوباش فاشیست ـ مذهبی خواستار شدت عمل ارتش در برابر پ ک ک شدند.

روز شنبه 21 شهریور احمد داوود اوغلو به ریاست حزب حاکم عدالت و توسعه انتخاب شد. وی اعلام کرده که کشور در مبارزه علیه تروریسم و برای تضمین پیشرفت اقتصادی نیازمند دولتی تک حزبی است. این حرف زمانی زده می شود که اختلافات در درون حزب حاکم بر سر اتخاذ سیاست ها و تصمیم گیری ها برای غلبه بر بحران شدت گرفته است. پیام داوود اوغلو به احزاب رقیب (مثلا حزب جمهوری و ملی گرایان فاشیست) این است که تنها حزب عدالت و توسعه قادر است پروسه صلح را هدایت کند. در عین حال این پاسخی بود به احزاب ملی گرای افراطی که اردوغان و حزبش را متهم به سازش و پا دادن به تروریست ها می کنند. حزب عدالت و توسعه از رقبایش می خواهد که منافع بزرگتر نظام و کل دستگاه دولت طبقاتی را مد نظر قرار دهند و از این زاویه، از حاکمیت این حزب حمایت کنند.

اردوغان کماکان در تلاش است که در انتخابات اول نوامبر امسال اکثریت مطلق آراء را به دست آورد و قانون اساسی را تغییر دهد. اگر موفق به این کار شود، اقدام به جایگزینی سیستم پارلمانی کنونی با سیستمی مبتنی بر قدرت رئیس جمهوری خواهد کرد که اقتدار و اختیارات بیشتری را برای او به همراه خواهد داشت. اسلامیزه کردن وسیع تر ترکیه یکی از نتایج چنین تغییری خواهد بود. بدین طریق، دست اردوغان برای اسلامی کردن وسیع کشور بازتر خواهد بود. هر چند کماکان موانع زیادی در راه تحقق این هدف وجود دارد.

هدف اردوغان از حمله به کردستان این است که ضعف و شکست خود در پیشبرد طرح های بلند پروازانه اش را بپوشاند. او نیروهای رقیب خود در کردستان را باعث ناکامی و بحرانی که گریبانگیرش شده می داند. این واقعیتی است که اردوغان از سازش با پ ک ک و جریان متحدش یعنی ه د پ سود برد و از عدم همراهی آن ها با جنبش پارک گزی پارک و سکوت شان در برابر کشتار معدنچیان سوما و نیز در مقابل سیاست اسلامیزه کردن جامعه که مشخصا به معنی تحکیم روابط سنتی و مردسالارانه و تشدید ستم بر زنان بود بهره مند شد. اما با شدت گرفتن جنگ در سوریه و مقاومت کوبانی در مقابل نیرویی ارتجاعی مانند داعش صحنه سیاسی ترکیه عوض شد. بخش مهمی از بورژوازی کرد پشت اردوغان را خالی کرد. حالا اردوغان هم زمان با افزایش فشارهای نظامی و امنیتی بر کردستان و نیز بر کل نیروهای اپوزیسیون غیر حکومتی و جنبش های حق طلبانه و مردمی سراسر ترکیه، از دمیرتاش می خواهد که قندیل را به خلع سلاح و تسلیم راضی کند. از ه د پ می خواهد که مثل یک حزب مسئول که دیگر جزئی از ساختار قدرت ترکیه است عمل کند. اگر این امر رخ دهد اردوغان موفق به پیشبرد پروژه سیاسی خود و تغییر قانون اساسی خواهد شد. اما این تدبیر از سوی اردوغان تیغ دو لبه است و ریسک بر هم خوردن مذاکرات صلح برای یک دوران طولانی را در بر دارد.

امروز توده هایی که هنگام پیروزی ه د پ در انتخابات ماه ژوئن غرق شادی شده بودند با این واقعیت سخت روبرو می شوند که راه رهایی به سادگی هموار نخواهد شد. واقعیات خونین به آنان نهیب می زند که پای صندوق رای رفتن و سرنوشت خود را به پروسه های انتخاباتی تحت همین نظام طبقاتی ستمگر سپردن دردی را دوا نمی کند. نمی شود با پرچم ترکیه و عکس آتاتورک یعنی همان حاکم ستمگری که قیام مردم کردستان را به شکل وحشیانه ای سرکوب کرد به رهایی دست یافت. اتفاقات بعد از انتخابات نشان داد که بورژوازی ملت حاکم با ابزار دولت و ارتش می تواند صحنۀ بازی را به نفع خود عوض کند و برای بیرون آمدن از تنگنا مقررات جدیدی وضع کند. نشان داد که وقتی نیروهای خارج از قدرت با هر توجیه و بهانه و توهمی وارد بازی هایی شوند که قوانینش را طبقۀ ستمگر حاکم تعیین کرده است مجبورند به این قوانین گردن گذارند؛ مجبورند به ساز گردانندگان صحنه برقصند. و توده هایی که به امید رهایی از پی نیروهای بورژوای خودی روان شده اند هم باید هر آن انتظار نارو زدن دشمنان دیرینه و بر هم زدن میز بازی از جانب آن ها را داشته باشند. همانطور که رهایی و بهروزی مردم کوبانی با بمباران های ناتو به دست نخواهد آمد، شکستن زنجیرهای بردگی طبقاتی و ستم ملی در کردستان ترکیه نیز با مبارزات پارلمانی و بازی های بورژوایی امثال ه د پ میسر نخواهد شد. کسب رهایی بدون سرنگونی انقلابی کل این نظم ارتجاعی و ساختن جهانی متفاوت که در آن نشانی از تمایزات طبقاتی و ملی و جنسیتی و نابودی محیط زیست نباشد امکان پذیر نیست. برای تحقق چنین جامعه ای باید به علم کمونیسم، به برنامه واستراتژی انقلابی پرولتاریا مسلح شد و رهبری حزب پیشاهنگ کمونیستی را بر مبارزات توده های کارگر و زحمتکش، ملل ستمدیده و زنان تامین کرد.

 

 

حزب کمونیست ایران (مارکسیست- لنینیست- مائوئیست)

شهریور ماه 1394

      
 
 شما در حال خواندن مقاله
 Í˜æãÊ ÇÑÏæÛÇä Ü ÏÇææÏ ÇæÛáæ ÈÑÇی ÎÑæÌ ÇÒ ÈÍÑÇä ÏÑ ÊÏÇј ͘æãÊ ÇÓáÇãÑÇی ʘ ÍÒÈی ÇÓÊ!
 در تاريخ
 2015-09-15
 منتشر شده در
 
.هستيد
 
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در