Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 حقيقت دوره سوم- شماره 79  پنجشنبه ۲ شهريور ۱۳۹۶ برابر با ۲۴ اگوست ۲۰۱۷       
دشمن را سرنگون می‌کنند، نه انتخاب!

دشمن را سرنگون می‌کنند، نه انتخاب!

اطلاعیه حزب کمونیست ایران (م ل م) پیرامون انتخابات ریاست جمهوری ایران و تحریم آن

38 سال رهبران جمهوری اسلامی ضمن اعمال سرکوب و ستم عریان علیه مردم، آن‌ها را از «دشمن» و «بدتر شدن وضع» ترسانده‌اند اما رژیم اسلامی از بدو تولدش، بدترین دشمن و نمایندۀ همۀ دشمنان برون مرزیِ مردم ایران بوده است. رئیس‌جمهور آینده هر که باشد، تا زمانی که این دولت با روابط تولیدی و اجتماعیِ سرمایه‌داری و ایدئولوژی اسلام‌گرایش پابرجا است، روزی بدون تحقیر و سرکوب اکثریت مردم، بدون استثمار و فقر خُرد کننده، بدون تعقیب و وحشت امنیتی و در نطفه خفه کردن هر اندیشۀ مترقی، بدون ماجراجویی نظامی در فراسوی مرزها نخواهد گذشت. موجودیت جمهوری اسلامی و تمامی باندها و جناح‌های مختلفش با زندگی و منافع و آینده و رهایی اکثریت مطلق مردم ایران در تضاد بنیادین است. در سایۀ حیات دولت سرمایه‌داری اسلامی در ایران، زیستگاه مردم و محیط زیست با خطر نابودی روبرو است و دریاچه‌ها و تالاب‌ها خشک شد و جنگل‌ها و سواحل و کوهپایه‌ها به یغما خواهند رفت. دین خویان بهره‌مند از قدرت سیاسی و اقتصادیِ گسترده و نجومی، برای مشروعیت بخشیدن به این همه تباهی و ستم، در گوشه و کنار هر شهر و روستا و در هر کلاس و کوی و برزنی، تاریک اندیشی دینی و جهل و خرافه را تبلیغ و ترویج می‌کنند.

کاندیداهای بازی انتخابات جمهوری اسلامی که طبق سال‌های گذشته چند چهرۀ تأیید شده، معتمد و وفادار به حکومت بودند در جریان رقابت‌های تبلیغاتی و مناظراتشان به یکدیگر حمله کرده و گوشه‌هایی از جنایت و دزدی و رانت‌خواری خود و بستگان و نزدیکانشان را برملا کردند. اما واقعیت جنایات اقتصادی، سیاسی و امنیتی تمامی چهره‌های جمهوری اسلامی فقط هنگامی افشا و عریان خواهد شد که اسناد سی و چند سال قتل و غارت و شکنجه و اعدام از تاریکخانه‌های امنیتی‌شان خارج شده و به دست مردم بیافتد. افشاگری باندهای مختلف قدرت از یکدیگر صرفاً برای «واقعی» جلوه دادن رقابت انتخاباتی‌شان نیست. به واقع پنهان کردن پوسیدگی رژیم جمهوری اسلامی از دید اکثریت مردم امکان‌پذیر نیست. حکایت جنایت‌ها و دزدی‌های هر کدام از سران حکومت و نفرت از همه آن‌ها امری رایج و همگانی در جامعه است. شمار قابل توجهی از توده‌های مردم به ویژه طبقات تحتانی جامعه خشمگین‌اند و جَوّ توهم‌زای کارناوال‌های تبلیغاتی و بازی‌های مناظراتی، تأثیر در آن‌ها نداشته و منجر به اعتمادشان به کاندیداهای حکومت و وعده‌های آن‌ها نمی‌شود. حتی برخی ناظران در نشریات رسمی مانند روزنامۀ شرق، بی‌تفاوتی عمومی نسبت به این انتخابات را به روحیات مردم در انتخابات‌های اواخر دوران پهلوی مانند کردند. همین وضعیت است که سیاستِ مبرا کردن خود از عملکرد 38 سالۀ جمهوری اسلامی را تبدیل به یکی از سیاست‌های مهم جناح‌های مختلف هیئت حاکمۀ جمهوری اسلامی کرده است. تا آنجا که احمدی‌نژاد کاملاً خود را از همۀ کاندیداها و تلویحاً از فرآیند انتخابات جدا کرده و روحانی خط قرمزهایی مثل اعدام و زندان در 38 سال اخیر را پیش می‌کشد و در مقابل اسنادی از پیشنهاد روحانی برای اعدام در ملأعام و در نماز جمعه‌ها رو می‌شود. انتخاب نه میان «بد و بدتر» و نه حتی «جنایتکار و جنایتکارتر» بلکه مثل همیشه میان بدترین جنایتکاران است. در جریان مناظره‌های تبلیغاتی تمام کاندیداها فقط در دو مورد توافق و اجماع عمومی داشتند: «برجام» را اجرا خواهند کرد و به هر وسیله دروازه‌ها را به روی ورود سرمایه‌های خارجی و بهره‌کشی سودآور آنان باز خواهند کرد و حضور نظامی و سیاسی ایران در سوریه و دیگر جنگ‌ها و بحران‌های خاورمیانه ادامه خواهد یافت.

رئیس‌جمهور آیندۀ ایران هر کس باشد، در درجۀ اول نمایندۀ دولت دیکتاتوری بورژوازی و حامی منافع سرمایه‌داران بزرگ، اسلام‌گرایان حاکم بر ایران و قدرت‌های امپریالیستی است که برای چهار سال سکان هدایت دستگاه سرکوبگر و استثمار کنندۀ اکثریت مردم ایران را بر عهده خواهد گرفت. رئیس‌جمهوری آیندۀ جمهوری اسلامی هر کس باشد، اهداف اصلی و وظایف استراتژیکش هیچ ربطی به منافع و آیندۀ اکثریت مردم یعنی کارگران و زحمتکشان، روستاییان فقیر و جوانان بی‌کار، زنان و روشنفکران و هنرمندان دگراندیش، ملل تحت ستم ساکن در ایران و مزدبگیران اقشار متوسط جامعه ندارد. وظیفۀ اصلی و استراتژیک او حفظ ساختارهای اقتصادی و اجتماعی مبتنی بر بهره‌کشی و سرکوب مردم، روابط تولیدیِ وابسته به نظام جهانی سرمایه‌داری امپریالیستی و تداوم حاکمیت برآمده از اسلام‌گرایی و ایدئولوژی و اخلاقیات منحط دینی است.

ترکیب نزاع‌های حاد میان جناح‌های مختلف حکومت با نفرت عمومی مردم از این رژیم، کانوم اصلی قدرت و «مرکز ثقل» نظام که ولی فقیه و اطرافیانش هستند را به شدت نگران کرده است. به طوری که 9 روز مانده به انتخابات 29 اردیبهشت، خامنه‌ای «تکلیفِ شرعی شرکت پرشور در انتخابات» را کنار گذاشت و تهدید به سرکوب امنیتی کرد و از سیلی خوردن توطئه چینان سخن گفت.  جناح‌ها و باندهای مختلفِ حاکمیت همه بخشی از نظام جمهوری اسلامی و نمایندگان منافع سرمایه‌داری اسلامی در ایران هستند اما بر سر این که کدام یک و با چه برنامه‌ای می‌توانند به بهترین وجه حاکمیت طبقاتی‌شان را حفظ و تقویت کنند، با هم اختلاف نظر دارند. تمامی آن‌ها در حفظ و تداوم روابط سرمایه‌داری و سرکوب و ستم بر مردم، متحد و متفق­القولند اما اختلاف بر سر چگونگی تحمیل دیکتاتوری بورژوایی یا راه‌حل‌هایی است که برای خروج از بحران‌های مختلف نظامشان پیش می‌گذارند. هر یک از آن‌ها به دنبال این هستند که در رأس قرار گرفته و دولت جمعی و منافع جمعی‌شان را نمایندگی کنند. اما این منافع جمعی سیاسی و اقتصادی در نتیجۀ از هم گسستگی نظامشان زیر فشار تضادهای حاد طبقاتی و اجتماعیِ درونی و زیر فشار تلاطمات کل نظام جهانی سرمایه‌داری، انسجام خود را از دست داده است. امروزه برای تمامیت جمهوری اسلامی نگه داشتن «مرکز ثقلی» که بتواند نیروهای گریز از مرکز این نظام را انسجام بخشد هرچه سخت‌تر شده است. انتخابات جاری، دعواها و افشاگری‌های دوران تبلیغات و حتی هشدار خامنه‌ای از «جامعه دو قطبی»، به وضوح این وضعیت را به نمایش می‌گذارد. نظام جمهوری اسلامی از گسل‌های مختلفی در حال شکافتن است. 

درک این واقعیت یعنی بحران در درون هیئت حاکمه و فشارهای فرسایندۀ و فزایندۀ داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی حکومت در پیش برد مبارزۀ انقلابیِ کمونیستی برای سرنگونی نظام و استقرار یک نظام سوسیالیستی که تنها آلترناتیو پیشرو در مقابل این رژیم است، اهمیت فوق‌العاده دارد. این وضعیت زمینه‌ها و فرصت‌های استثنایی برای بردن آگاهیِ کمونیستی میان مردم به ویژه آن‌ها که در چرخه فقر و محرومیت، بی حقوقی، تهدید و سرکوب دست و پا می‌زنند، فراهم می‌کند. همواره بخش قابل توجه 40 تا 60 درصد واجدین رأی شامل میلیون‌ها زن و مرد کارگر، کارمند، معلم، دانشجو، هنرمند و غیره ننگ رأی دادن به جمهوریِ ستم و استثمار را نمی‌پذیرد. در میان آن‌ها ظرفیت بزرگی موجود است تا برای سرنگون کردن این رژیم متشکل و متعهد شده و جلب این واقعیت شوند که منافع فوری و درازمدت اکثریت مردم ایران و حتی منطقه و جهان در  سرنگونی این رژیم و استقرار نظام سوسیالیستی است. بی‌تردید این کار نیازمند فداکاری‌های عظیم است اما مهم‌تر از هر چیز نیازمند آگاهی به هدف و نقشۀ راه صحیح برای طی کردن این مسیر پر فراز و نشیب و پیچیده است. 

سوسیالیسم رمز و راز نیست. انقلاب و نظام سوسیالیستی به معنای نابود کردن کنترل سیاسی، اقتصادی و فرهنگیِ طبقات استثمارگر و کارگزاران آن‌ها به ویژه ارگان‌های نظامی و امنیتی به عنوان مجریان سرکوب و خشونت سازمان یافته است. به جای دولت و ارتش ارتجاعی حافظ منافع سرمایه‌داران، ساختارهای حکومتی و ارتش انقلابی که در جریان مبارزات همگانیِ میلیون‌ها نفر برای سرنگونی این رژیم و تحت رهبری پیشاهنگ کمونیست ایجاد می‌شوند، قدرت را به دست خواهند گرفت. پس از آن دولت سوسیالیستی گام به گام مالکیت خصوصی بر ابزار تولید و ثروت‌های مادی جامعه را لغو خواهد کرد و مالکیت جمعی و اشتراکی جامعه را به وجود خواهد آورد. در دولت سوسیالیستی، آزادی و دموکراسیِ سیاسی به حداکثر از جمله با استفاده از فرآیندهای انتخاباتی، شکوفا خواهد شد تا به کمک آن کارگران و زحمتکشان همراه با متخصصین، دانشجویان، هنرمندان و روشنفکران بتوانند تمایزات طبقاتی و اجتماعی و افکار کهنه‌ای که این تمایزات را تولید می‌کنند را ریشه‌کن کنند. روابط اجتماعی و اقتصادی جامعه بر اساسی کمونیستی و نه بر اساس سلسله مراتبِ طبقاتی فقیر و ثروتمند، تحصیلکرده و بی‌سواد، «مرکز» و «پیرامون»، شهر و روستا، زن و مرد، ایرانی و مهاجر و غیره پی‌ریزی و استوار خواهد شد. دولت سوسیالیستی، دولتی بی‌دین و لائیک خواهد بود و از دخالت نهادهای دینی در امور اقتصادی و اجتماعی ممانعت خواهد شد، اما دین‌داران طبق قانون، آزادی بیان و اجتماعات خواهند داشت. دولت سوسیالیستی دارای ایدئولوژی رسمی، از جمله ایدئولوژی کمونیستی و مارکسیستی نخواهد بود اما پشتیبان علم و مروج اندیشۀ علمی در مقابل خرافه خواهد بود. در دولت سوسیالیستی شهروندی بر اساس هیچ شکلی از باور سیاسی و ایدئولوژیک و ملیت و جنسیت تعریف نخواهد شد و همۀ شهروندان علاوه بر برخورداری از حقوق شهروندی مانند حق کار، رفاه، مسکن، بهداشت، آموزش، فرهنگ و هنر از امکانات دفاع قانونی در برابر تعدیات دولت به حقوقشان برخوردار بوده و نهادهای جامعه مدنی ضامن حقوق مردم هستند. در نظام قضایی دولت سوسیالیستی، جرم و جرائم با آیین‌های دادرسی مترقی و غیردینی و در دادگاه‌های علنی و پروسه‌های شفاف و در حضور نهادهای مردمی و هیئت منصفه، تعیین خواهند شد. هرگز هیچ فردی به علت نشر افکار و آرای ضد دولت سوسیالیستی مجرم شناخته نخواهد شد و تحت تعقیب قرار نخواهد گرفت. دولت سوسیالیستی حق تعیین سرنوشت ملل غیر فارس تا سر حد جدایی را به رسمیت خواهد شناخت و امکانات آموزشی و مادی برای تحصیل به زبان مادری و هنر و ادبیات ملل را در اختیارشان قرار می‌دهد. همجنسگرایان و ال.جی.بی.تی­ها از حقوق مساوی شهروندی برخوردار خواهند بود. دولت سوسیالیستی تک تک مردم زحمتکش شهر و روستا، کارگر و دانشجو، کشاورز و صنعت‌کار و غیره را توانمند خواهد کرد تا آگاهانه و شورمندانه در شراکت با یکدیگر زندگی عمومی‌شان را ساخته و امکان آن را داشته باشند که محیط زیست و طبیعت را برای نسل‌های بعدی نگهداری کنند. برخلاف اسلام‌گرایان حاکم در ایران که جنگ و کشتار مذهبی و تاریک اندیشی دینی در منطقه به راه انداخته‌اند، در جامعۀ آینده به جای تعصبات کور و عظمت طلبی ملی و دینی و دیگر پس‌مانده‌های جامعۀ طبقاتی، کارگران و زحمتکشان و همۀ ستمدیدگان جهان را به همبستگی انترناسیونالیستی و به انترناسیونالیسم پرولتری فرا خواهیم خواند تا در سراسر جهان در مقابل اقلیت طبقه سرمایه‌داران که در هر کشور و به طور کلی در جهان فعالیت اقتصادی و حیات میلیاردها انسان را کنترل می‌کنند، یک صف شوند.

انقلاب کمونیستی ضرورت عاجل بشریت امروز است. این است آن نقطۀ شروع و یا نقطۀ حرکت که کمونیست‌ها باید کار و فعالیت سیاسی و آگاهگرانه و تشکیلاتی خود را بر آن مبتنی کنند. از کف دادن این جهت‌گیری استراتژیک و هر گونه تزلزل و تردید در آن فقط به ولع و شهوت بدترین دشمنان کارگران و زحمتکشان و زنان و مردم تحت ستم ایران و جهان خدمت خواهد کرد.

سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری اسلامی ایران!

زنده باد انقلاب، زنده باد کمونیسم!

حزب کمونیست ایران (مارکسیست لنینیست مائوئیست) اردیبهشت 1396/ مه 2017

      
بازگشت
htm  pdf
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در