Communist Party of Iran
Marxist.Leninist.Maoist
حزب کمونیست ایران
مارکسيست.لنينيست.مائوئيست
جستجوی بیشتر
 
 حقيقت دوره سوم- شماره 80  پنجشنبه ۲ آذر ۱۳۹۶ برابر با ۲۳ نوامبر ۲۰۱۷       
«بورژوازی در حجاز»، جهانی سازی سرمایه داری و سیرة نبوی!

«بورژوازی در حجاز»، جهانی سازی سرمایه داری و سیرة نبوی!

رکسانا خرم نژاد

25 مرداد 1396 برای نشریة حقیقت

اگر می خواهید بنیان گذار «بازار آزاد سرمایه داری» را بشناسید و «نسبت آموزه های نخستین اسلامی و اقتصاد بازار» را بفهمید حتما به نوشته های محفل «نخبگان» اقتصادی حامی حسن روحانی، به ریاست موسی غنی نژاد، رجوع کنید.

یکی از این نوشته ها، با عنوان «بورژوازی در حجاز»(1) به قلم محمد ماشین چیان در مجلة سیاست نامه (خرداد-تیر 95) منتشر شده است. نویسنده می گوید هدفِ این مقاله معرفی کتاب «صدر اسلام و زایش سرمایهداری»(2) (به قلم، بندیکت کُلر) است.

محمد ماشین چیان ادعا می کند، محمد یک سرمایه دار رادیکال و اوریجینال بود. او برای اثبات نظرش، از کتاب مذکور شاهد می آورد که پیامبر اسلام را باید «بنیان گذار اقتصاد بازار» دانست و «با ظهور پیامبر اسلام در قامت یک واضع دین، واعظ اخلاق و مصلح اجتماعی بود که داد و ستد بازاری سودانگیخته نزد عامة مردم شایستة منزلت و احترام اجتماعی شد». وی در ادامه تاکید می کند که همین سنت های «سرمایه داری رادیکال» به جهان بینی او شکل داده بود. یعنی اسلام زادة سرمایه داری رادیکال و واضع و واعظ آن است.

ماشین چیان از «سیاستگذاری مالیاتی پیامبر» شاهد می آورد تا بگوید محمد کاملا ضد مالیات بستن به بازاریان بود و از کُلر نقل می کند که، «این سیاست مالیاتی تدبیر رسول خدا برای ایجاد رقابت مالیاتی» میان مدینه و مکه بود. زیرا محمد این استراتژی را داشت که تجارت را به سوی مدینه بکشد.

ماشین چیان تاکید می کند «در مدینهالنبی علاوه بر اینکه نرخ مالیات بر درآمد شرکتها صفر است، نرخ تعرفه گمرکی هم بالکل صفر است. در سیاست اقتصادی رسول خدا تفاوتی بین تولید داخلی و تولید خارجی نیست. کاروانهای تجاری که کالای وارداتی وارد اقتصاد مدینه میکردند، هیچ تعرفهای پرداخت نمیکردند، در حالی که اخذ تعرفه از واردات در حکومتهای دیگر آن روز جهان سیاستی مرسوم بود.»(3)

لازم نیست نابغه باشید تا بفهمید، هدفِ ماشین چیان و امثال او از این نظریه بافی ها ارایة تفسیرِ دینی/اسلامی از قواعد بازار سرمایه داری است. می خواهد بگوید پیامبر اسلام مخالف قیمت گذاری دولتی بود و اگر امروز حضور داشت، حتما طرفدار حذف یارانه ها و طرفدار تقویت بردگی مدرن و دلبخواهی کردن دستمزد کارگر، شناور کردن ارز و باز گذاشتن دست بانک داران و بورس بازان و متجاوزین به محیط زیست و غیره بود. از قضا، درست می گوید. تجربة 38 سال حکومت پیامبر اسلام در ایران، ثابت کرده است که اسلام، نقش مثال زدنی در اعمال بدترین نوع بردگی مدرن دارد. اما آن چه جالب توجه است استعداد خارق العادة این نویسنده و مرشدان محفل اقتصادی تحت ریاست موسی غنی نژاد در «ارتقای» روش ابزارگرایی نظری تا حد کلاهبرداری نظری است.

آقای نویسنده می گوید پیامبر معتقد بود که قیمت ها هم دست خدا است! سپس دست به سنتز تئوریک «عمیقی» زده و می نویسد: «تعبیر «دست خدای» پیامبر هم ارز «دست نامرئی» آدام اسمیت است»!

این فقط بخشی از داستان است. بخش مهمتر ماجرا آنجا است که او می گوید، پیامبر اسلام بر خلاف این که در عرصة اصلاحات اقتصادی «رادیکال» بود اما در عرصة اصلاحات اجتماعی، «محافظه کار» بود.

 ماشین چیان از قول کلر می نویسد: «پیامبر اسلام یک کاپیتالیست رادیکال است و مطلقا هیچ اثری از محافظه کاری، اعتدال و مصلحت سنجی و سازشکاری در رویکرد ایشان نیست» اما «پیامبر اسلام عموما در اصلاحات اجتماعی اش رادیکال نبود؛ به این معنا که او غالبا عُرف های موجود زمان و مکان خود را ملغا نمی کرد بلکه با رویکردی که من شاید بتوانم آن را محافظه کاری و انقلاب پرهیزی ادموند برکی و فردریش هایکی توصیف کرد، عرف های جا   افتادة زمانه را با تبصره زدن و با تغییرات جزیی اما معنادار بهبود می بخشید، مثل برخوردی که ایشان با برده داری داشت» (همانجا)

کیست که با خواندن این سطور نفهمد منظور از «تبصره زدن به برده داری» همانا در ایرانِ جمهوری اسلامی تبصره زدن به بردگی و فرودستی زنان و میلیون ها کارگر و انسان زحمتکش و ممنوعیت تفکر علمی و هنر خلاق و آوانگارد و رو به آینده است.

می توان به این نظریه پردازی ابزارگرایانه خندید اما این آقایان نظریه پردازان اقتصادی/اجتماعی جمهوری اسلامی به ویژه کابینة ائتلافی دولت دوازدهم هستند. این نظریه ها، راهنمای عمل و سیاست گذاری بوروکرات ها و ژنرال هایی است که امروز در صدر امور نشسته اند. آن روی سکة گلوبالیزاسیون شدیدتر و افسارگسیخته تر، دادن امتیازهای بزرگ به سنت های ارتجاعی و روابط اجتماعی و افکار پوسیده در جامعه است که بیش از همه زنان را آماج قرار می‌‌دهد. این نیز امر جدیدی نیست و از سیاست های گریزناپذیر رژیم جمهوری اسلامی از بدو تاسیس آن بوده است.

 از ورای این نظریه پردازی ها، اما یک حقیقت عریان می شود: میان اسلام گرایی و آموزه های اجتماعی منسوخ آن با سرمایه داری به طور کل و به ویژه، سرمایه داری در افسارگسیخته ترین صورت آن، مانعی وجود ندارد.

موسی غنی نژاد هم در همان شماره از مجلة سیاست نامه، در راستای اثبات این که پیامبر اسلام یک کاپیتالیست رادیکال بود، گفتگویی کرده است با عنوان «اسلام فراتر از سوسیالیسم و لیبرالیسم» در بارة «سیرة نبوی و اقتصاد مدرن».

یکی دیگر از اضلاعِ نظریه پردازی نئولیبرال های ایران، به قول خودشان «سوسیالیسم زدایی» از فقه شیعه است. در این راستا، آثار و آرای ملایانی که فقه شیعی را تدوین کرده و تبدیل به زیربناهای جمهوری اسلامی کردند، نقد می کنند. مثلا مرتضی مطهری و بهشتی و غیره. و «ثابت» می کنند آن ها تحت تاثیر «سوسیالیسم» بوده اند! منظور شان از «سوسیالیستی» بودن آرای آنان، برنامه ریزی های اقتصادی دولتی و قیمت گذاری و سوبسیدهای دولتی برای برخی اقلام و این نوع سیاست های مالی است.

مبلغین و ایدوئولوگ های نئولیبرال خواهان تغییرات جدی در الگوی 38 سال گذشته سرمایه داری در ایران هستند و معتقدند این سرمایه داری به اندازه کافی وارد فاز «گلوبالیزاسیون» نشده و سیاست های نئولیبرالی سرمایه داری جهانی را به کار نبسته است و می خواهند، الگوی اقتصادی جدید را از طریق این نظریه بافی ها برای فقهای قم و به ویژه شخص خامنه ای مقبول کنند.

جالب است که هیچ یک از مراجع امام پرست و خود «رهبر» در مقابل این مدعی که «محمد یک کاپیتالیست رادیکال» بوده است اعتراضی نکرده اند. در حالی که خمینی با صراحت گفته و نوشته بود که اسلام «هم ضد سرمایه داری است و هم ضد سوسیالیسم».(4) البته هم ماشین چیان، غنی  نژاد، بندیکت کلر مزخرف می گویند و هم خمینی. به همین علت ساده که در زمان محمد نه سرمایه داری موجود بود و نه سوسیالیسم که پیامبر اسلام طرفدار یا ضد آن ها باشد. اما به گواهِ تاریخِ اسلام و «کتابِ آسمانی»اش میدانیم که محمد و احکامِ دینی اش کمترین ناسازگاری با بردهداری نداشتند. فقط امروز در عصر سرمایهداری (یا به قول کارل مارکس در عصرِ «بردگی مدرن») ادامه دهندگانِ آن «سنت پیامبری» در جمهوری اسلامی میخواهند نظم سرمایه داری را با مقتضیاتِ ایدئولوژی اسلامگرای خود، به روز کنند•

 

پی نوشت ها:

1) محمد ماشین چیان. سیاست نامه خرداد- تیر 95

 2) بندیکت کُلر، «صدر اسلام و زایش سرمایه داری»؛ بانک دار بریتانیایی و مشاور سلطنت بریتانیا. 

3) https://bourgeois.ir

 4) «انبیا ضد سرمایه داری بودند» (صحیفه خمینی جلد 4 ص 51)

 

      
بازگشت
htm  pdf
 
تماس با ما 
فيس بوک 
تويتر      
حزب کمونيست ايران (م.ل.م)
را دنبال کنيد در